Met wat tegenzin liet ik haar een uitwerking van een reflectie oefening in mijn pastel boekje zien. Ik voelde me kwetsbaar. Ik maak vaak spiralen met oliepastels. Een vrij makkelijk oefening die me even een moment laat stilstaan en zelfreflectie geeft wanneer ik voel dat ik dat nodig heb.

Ooit heb ik dit van een art therapist geleerd tijdens een retreat op Tenerife.

Ik begin dan met even mijn ogen dicht. Gedachten laten voor wat ze zijn. Ik pak intuïtief een kleur en begin ik vanuit het midden een spiraal te tekenen naar buiten. Soms doe ik het anders om, van buiten naar binnen. Ik blijf het krijtje op de spiraal houden en volg het spiraal van binnen naar buiten en weer naar binnen. Het gevoel van het krijtje op het papier is, zoals mijn dochter van 11 steeds zegt; satisfying. Ondertussen voel ik in; Wat voel ik?

Op een gegeven moment voel ik wanneer ik een nieuwe kleur wil pakken. Intuitief. En volg ik de lijnen weer. Ik vul steeds verder de spiraal op. Terwijl ik bij elk nieuw krijtje mezelf weer een nieuwe vraag stel. Bijvoorbeeld: Wat heb ik nu nodig? Waar wil ik naartoe?

“Mooi, hoor” zei ze weer toen ze een spiraal zag.

En ik irriteerde me kapot.

Dit was namelijk kwetsbaar werk. Innerlijk werk.

De vriendin die tegenover me zat heeft daar niets mee. “zweverig gedoe” zegt ze wel vaker.

Dus toen ze me dit “compliment” gaf voelde alles in mij dat er iets in de verbinding met deze connectie niet (meer) goed voelde.

Inmiddels worden we doodgegooid met kreten als: wat jou irriteert in een ander, zegt alles over jezelf.

En toch klopt het ook in dit geval als een bus. Ik heb er alleen wat innerlijk werk aan gewijd om te ontdekken waar het precies zat.

Er werd namelijk een label (“mooi") geplakt op iets dat veel meer was dan een uiterlijk label. Labels die we gebruiken in de wereld waarin we leven. Mooi, lelijk. Goed, fout. Dik, dun.

Ik merkte al een tijd dat ik in relaties, (vriendschappelijk, werk en romantisch) steeds vaker een gevoel van irritatie had waar ik de vinger niet op kon leggen. Ik voelde me steeds eenzamer. En dat had niets te maken met de relaties die ik mogelijk zou kwijtraken. Ik begreep toen totaal niet waarom ik me zo irriteerde aan een compliment. Een compliment ontvangen is fijn — maar deze sloeg ergens de plank volledig mis. Het was pas jaren en veel innerlijk werk later dat ik het beter ging begrijpen.

Ik raakte namelijk steeds verder van mezelf verwijderd en de ander spiegelde dat.

Terug naar vandaag. Een dag in Juni na een knetternacht met veel onweer. Ik steek een wierookje aan. Pak mijn Animal Spirit kaartendeck van Kim Krans en tijdens het schudden valt er een kaart uit.

Het is de Cosmic Egg. Een niet aardse spirit kaart die het uitvouwen van het universele bewustzijn laat zien. Een bewustzijn dat zich openbaart wanneer je al een tijdje op weg bent en je steeds meer ontdoet van je conditioneringen. Een weg waarop je soms echt denkt “houdt het dan nooit op?” en dat je het gevoel hebt helemaal alleen op reis te zijn. Dit herken ik compleet.

“The journey is complete, but it does not end,” is hoe de uitleg afsluit.

En dat is ook precies hoe ik het op dit moment ervaar. Ik noem dit nu de integratie fase.

Want bij het vernieuwde bewustzijn volgt het kunnen integreren van de inzichten op het pad. En dat is waar ik de laatste weken heel sterk voel dat aan me trekt.

Waar de irritaties of onrust eerst vanuit een plek van onwetendheid en onbegrip ontstonden, is er met deze vernieuwde bewustzijn een nieuwe “hobbel” ontstaan.

Hoe treffend dat ik tijdens mijn spiraal oefening van vanochtend ook de hobbels letterlijk voelde toen ik met mijn olie pastel over het papier ging. Een eerdere tekening had namelijk nog wat “sporen” achtergelaten.

Ik voel me namelijk weer alleen op mijn weg. Er zijn gaandeweg veel mensen afgevallen en dat is volkomen passend bij het proces. Ik zal hier ook zeker nog eens een apart stuk aan wijden. Ik ontmoet heel veel mooie mensen op mijn weg. De relatie dat ik met ze aanga is nu heel anders. Meer vanuit een natuurlijke flow. Dat komt door de onvoorwaardelijkheid dat er is ontstaan door het nieuwe bewustzijn. Er zijn natuurlijk patronen en conditioneringen losgelaten.

Waar het soms nog wat wringt is dat mijn inzichten in de wereld soms zo zijn veranderd, het stuit bij veel mensen om mij heen op weerstand. Veel vanuit angst. En waar ik voorheen heel veel energie stak om mijn waarheid toch te willen delen in de hoop ergens iemand “wakker” te maken, merk ik dat ik mijn energie op een andere manier moet leren gebruiken en delen.

Ik ben me er nu meer van bewust waarom ik me destijds onrustig voelde binnen sommige connecties. Diep in mij was er een waarheid dat naar buiten wilde komen via een nieuw bewustzijn. Maar het zorgde dus voor een eenzaamheid omdat ik zo ver van mezelf af kwam te staan.

Nu ik me hiervan bewust ben geworden is er geen eenzaamheid meer. Ik sta veel dichter bij mezelf. Met een vernieuwd bewustzijn die ik alleen moest ontdekken.

Die ontdekkingsreis is compleet.

De reis gaat door.

Hey, een knappe volle dame. Ow, hij is haar gaan volgen. Het lijkt er ook op dat zij een goedlopend bedrijf via de socials heeft weten op te zetten met haar werk met een duidelijke missie. Ik zie dat hij haar goed in de gaten houd. Elke post heeft van hem een hartje gekregen. Zij wel…

Hij gaat door met zijn leven. De kids. De hond. De gezins BV.

Ik check nog even de andere kanalen. Een standaard rondje om een paar uur later weer hetzelfde te doen.

3 jaar lang.

Elke dag.

What the F is wrong with me??

Een man die na 3 maanden verdween. Af en toe nog wat broodkruimels achterlatend.

Obsessief. Verslaafd. Ben ik een stalker geworden? Hmmm, it crossed my mind. Maar ik zie geen enkele behoefte om bijvoorbeeld nu naar zijn huis te rijden om verhaal te halen of om hem pijn te doen door ons samen zijn bekend te maken. Nooit gehad overigens. Het lijkt alsof dat wel altijd een soort grens is geweest die ik niet over wilde.

Iets in mijn wist altijd dat dit niet het issue was. Het ging namelijk helemaal niet om hem. Deze hele verslavende toestand had een ander doel. Ik had iets te zien dat ik al zo lang met mij meedroeg. Het was 100% een verslaving.

Het was de verslaving van de pijn van zelfafwijzing.

Ik heb altijd wel kunnen genieten van het leven. Ik kon dat ook hardop uitdragen. Mooie filmpjes dat ik weer alleen op het terras met een lekker hip biertje zat. Mensen kijken. Ik wilde dan ook wel graag dat anderen zagen dat ik zo intens kon genieten van het leven en ik wilde ook graag anderen daarmee inspireren. Ik genoot ook echt van die momenten, maar ik zocht ook naar een vorm van validatie dat ik ook iets kon toevoegen aan het leven van anderen.

Likes doen mij niet zoveel. Want ze zeggen namelijk niets over het écht gezien worden. Zonder dat ik me daar bewust van was, was dat juist waar ik zo intens naar verlangde. Nog meer dan naar wat ik dacht dat liefde was. Dat veranderde toen deze man onverwachts mijn leven instapte en mij het gevoel gaf mij écht te “zien”. Niet de vrouw die validatie zocht via de socials, maar de vrouw die ik was onder de hele poppenkast van succes en gemaakt geluk.

Het veranderde mijn leven zonder dat ik echt begreep waardoor het kwam. En het antwoord lag nooit in hem, het zat altijd al in mij. Ik had dat alleen te ontdekken. En daar is mijn obsessieve verslaving aan hem een heel duidelijk symptoom voor om dieper in mijn eigen patronen te duiken.

Het heeft even geduurd eer ik de moed, nee de liefde voor mezelf, had om de stap te nemen om de verslavende cirkel te doorbreken.

Er moest een blokkade komen in de energie stroom die ik volledig naar die man liet lekken.

De hobbels op de weg

In die drie jaar dat de obsessieve verslaving me in de greep hield heb ik wel degelijk pogingen ondernomen. Maar ik had blijkbaar eerst wat andere hobbels te nemen en patronen aan te kijken.

Verlatingsangst. What the hell? Ik wist niet dat het in me zat. Ik was namelijk altijd al weg voordat de ander het kon doen. Nu weet ik dat dat ook juist verlatingsangst is.

Het opruimen van mijn karmische bindingen (lees; afwikkeling relatie beëindiging met vader van dochter) en de daarbij behorende patronen van please -en aanpassingsgedrag. In goede harmonie betekent niet dat je het gedrag hoeft door te zetten dat je al die tijd in stand hebt gehouden om de relatie maar in goede banen te behouden.

Werk. Oh, werk. Net als het hebben van een relatie is het hebben van een baan een afmeting van succes. Ik moest er echt van losbreken want ik voelde altijd al dat het echte werk niet in de 9-17 zat, maar altijd daarbuiten. Ik ben dus gestopt met de baan en ben echt gaan werken. Aan mezelf. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt.

Ik noem er hier nu slechts 3 van de vele rollen die ik speelde volgens de patronen die ik leefde en die door duidelijke triggers werden blootgelegd.

En ondertussen zocht ik hem elke dag op, meerdere keren per dag. Een soort afleiding. Iets om steeds op terug te vallen. De verslaving. Eentje die ik eens heel anders moest bekijken.

Wat was ik eigenlijk aan het doen? Ik zocht hem op. In de hoop op wat? Contact openemen deed hij al niet meer. Het beetje contact dat er was sloeg totaal nergens op. Ik had met een hele andere man te maken dan diegene die mij destijds kon “zien”. En dat deed pijn. Want ik zag hem dus wel uitreiken naar andere vrouwen. Ik wilde dat nooit zijn. De jaloerse. Was ik dat ineens geworden? Of was er toch iets anders aan de hand?

Ik ging weer wat lagen dieper. Wat zag hij in die vrouwen wat ik niet had en waardoor ik ervan overtuigd was dat hij mij afwees?

En toen maakte ik de klik.

Want elke keer dat ik hem opzocht ging ik ook op zoek naar een manier om mijn bevestiging te zoeken voor de afwijzing van mezelf. Toen ik me dat realiseerde, ontdekte ik ook dat hij me niet zag. Hij spiegelde enkel wat ik had te zien in mezelf.

De reis naar liefde

Zelfliefde. Een woord waar ik destijds cringe van kreeg. Ik leek het op een gegeven moment overal te lezen en te zien. Ik vond dat het eigenlijk vanzelfsprekend was en niet zo belicht hoefde te worden. Ik dacht: Weer iets waar in je jezelf beter in zou moeten maken.

Maar mijn afkeer liet me ook ervan weglopen. Ik had hier namelijk wel degelijk iets in te doen. De liefde van mij zelf. Ik noem het dan ook mijn reis naar liefde. Hoe ik daadwerkelijk zelfliefde in mijn leven heb geïntegreerd is voor een ander stuk dat ik aan het schrijven ben.

Anyway, ik voelde nu aan alles dat het de tijd was om de verslaving te doorbreken. Ik wilde mijn leven terug. Ik wilde niet meer leven in zijn wereld. Een wereld waarin ik enkel door de angst heen kon prikken. Niet meer in de verslaving van het afwijzen van mezelf. Ik verdiende beter. Ik was veel meer waard dan wat ik ooit dacht voor hem te moeten zijn.

Ik heb hem overal geblokkeerd. Het is voor nu slechts een pleister. I know. Er moet een moment komen dat de kunstmatige blokkade niet meer nodig is. Maar voor nu haalt het me uit de verslaving en geeft het me rust. De rust die ik nodig heb om juist de persoon te zien die het werkelijk verdient; mezelf.

Ik kan nu mijn eigen unieke schoonheid zien. In de zachtheid die er in mij rust. De gedrevenheid om het onrecht aan het licht te brengen. De liefde dat er in mijn intense verdriet schuilt. Het licht dat ik laat schijnen voor wie het pakken kan.

Ik zie in mezelf wat ik dacht dat hij in een ander zou zien.

Ik koos voor het laatste. Ik voelde dat dit dé golf was die ik te pakken had. Ik zag het. Hij was perfect; de golf van bullshit die ik zelf in mijn leven liet bestaan. Het grappige is, of het nu een golf is die me zou overspoelen of die ik zou varen; de golven zien er exact hetzelfde uit. Het is met welke ogen ik de golf observeerde dat bepaalde hoe ik m zou pakken. En hoe ik dit keer kon “zien” was vanuit een innerlijke kracht na alle triggers die je als een spiraal worden aangereikt. Ze zijn eerst groots en wanneer je denkt dat je er doorheen bent, krijg je ze vanuit een andere hoek toch weer op je bord. Elke keer een stukje dieper. En dit keer voelde ik: Ik ben er eindelijk. Ik had de angsten aangekeken en doorvoeld. Ik had het zoutgehalte in de zee doen stijgen met mijn tranen.

Dit keer voelde ik vanuit mijn tenen: No More! Het was tijd om afscheid te nemen van de patronen en de rollen die ik speelde.

Het was nooit die ander die mij op prio 1 moest zetten. Dat had ik zelf te doen.

Het accepteren van broodkruimels die voor de vogels bedoeld zijn; what the F was ik aan het doen?

Mezelf kleiner maken om de ruimte te geven aan de angst van anderen; ik ben al 1,58 m. Hoe klein wil je me hebben?

Het hopen en verlangen was het weglekken van de levensenergie waarvan ik nooit het bestaan van wist, maar te kostbaar is om weg te geven.

De reis naar de liefde van je leven

Het wakker geschud worden en het losbreken van deze patronen is allemaal onderdeel van de reis naar liefde. Sterker nog, het is de reis naar de liefde van je leven.

Liefde is niet in een ander te vinden. Dat we als mens in verbinding willen staan met anderen is misschien wel een biologisch gegeven maar hoe je dat doet wordt je eigenlijk niet geleerd. Of misschien wel, het wordt doorgegeven, generaties lang. En wanneer er ergens een angst voor tekort wordt doorgegeven en dat ook in de maatschappij leeft, is dat heel hardnekkig om van los te breken.

Toch is die hardnekkigheid slechts een hardnekkigheid. Het voelt soms als ploegen door dik zand waar je in weg blijft zakken ondertussen wachtend op de golf die je gaat meenemen. Toch moet je jezelf uit dat zand trekken en overgeven aan die golf.

Met mijn ogen dicht

Dus toen ik m zag, wist ik het. Het is nu tijd.

Ik deed mijn ogen dicht om juist de diepte te beleven, gaf me over, voelde het vertrouwen.

Ik blokkeerde alles wat me zou kunnen afleiden van deze golf. Hem. Maar ook alles wat mijn terug kan trekken naar dat diepe zand.

• Poppenkasten

• Maskers

• Rollen

• Geen waarheid spreken

Kortom, ik geef geen energie meer aan de bullshit die mij in de greep hield.

De golf nam me mee naar een nieuw stuk strand. Ik voelde alsof er iets open ging. Ik kreeg weer lucht. De angst om werkelijk los te laten had me al die tijd verstikt.

Het voelt vrij. Het voelt autonoom.

Het is mijn kracht. En hier sta ik nu.

Vrij van de angsten, rollen en poppenkasten van een ander.

Ontmoet me daar.

Liefs

En omdat liefde in zoveel momenten, ervaringen, herinneringen, mensen, dieren en dingen, (al dan niet in combinatie van) gevoeld kan worden, is elk gevoel van liefde anders. Het kan ook in de tijd anders gaan voelen.

Toch gebruiken we een aantal universele woorden om te kunnen uiten wat liefde met ons doet.

Het “houden van”. Vooral in de vorm: “Ik hou van je”.

Ik besefte mij van de week dat ik die woorden wilde zeggen. Hardop. Tegen de man, waarmee ik een diepe connectie heb die momenteel onderdeel is van mijn liefdesreis. Of beter gezegd; mijn reis naar liefde. Wat overigens niets te maken heeft met een relatie zoals we die kennen. Dit is vrije onvoorwaardelijke liefde, niet te verwarren met het platte “je gaat maar lekker je gang”. Er zijn geen verwachtingen. Er zijn geen voorwaarden. En elke grens wordt vanzelfsprekend gerespecteerd. Ik voel me rustig en veilig bij hem. Iets wat ik zelden ervaarde bij mannen. Bovendien laat hij mij dingen zien die mij helpen op mijn reis. We zijn niet voor elkaar bestemd, maar we weten wel dat we belangrijk voor elkaar zijn. Er is geen label voor en het doet er ook niet echt toe voor het verdere verhaal.

Afijn, Ik voelde dat ik die woorden; “Ik hou van je” wilde zeggen. Vooral na het moment dat hij zijn kwetsbaarheid durfde te tonen om aan te geven dat hij verward was en daardoor onrustig. Hij had tijd nodig. En ik weet dat die tijd wel eens kan betekenen dat we elkaar niet meer zullen zien.

En dit triggerde bij mij een gevoel van liefde. Een intense liefde. Niet voor deze man. Maar voor de situatie waar we met elkaar inzitten. De vrijheid waarin we open durven te zijn zonder begrenzingen. Kwetsbaar kunnen zijn zonder te forceren. Het is de liefde voor de reis die ik momenteel aan het maken ben in mijn leven. De reis naar liefde.

Ik had ze kunnen zeggen op dat moment. Maar ik werd me ineens heel bewust van de woorden.

De waarde van 4 woorden

Wie ervaring heeft in een traditionele relatie kent onderstaand gesprek wel:

“Ik hou van je.”

“Ik ook van jou”

Het is een gewoonte waarbij je je kunt afvragen welke waarde de woorden nog hebben. Wanneer ze bijvoorbeeld niet gezegd worden kunnen ze worden gebruikt om de waarde van een relatie te beoordelen. Eigenlijk wordt de zin een vorm van bevestiging. En de waarde dat je er aan geeft is dan aan zowel de zender als de ontvanger in de dynamiek dat er op dat moment tussen de twee bestaat.

Denk maar aan de eerste keer dat je geliefde dit tegen je uitsprak. “Nu betekenen we echt wat!” De zin beperkt zich dan echter tot de status van de relatie.

Maar denk ook aan die keer dat iemand het zei voordat je er zelf klaar voor was (bent).

Hart of ego

Toch zit er een waarde in het uitspreken van de woorden. Maar ik denk dat het vooral een waarde is van betekenis voor jezelf, als zender in dit geval.

Ik ben dan ook gaan invoelen wat ze nu werkelijk betekende voor mij. En in dit geval voelde ik een liefde voor deze man vanuit een leegte dat ooit in mij leefde en de mate waarin ik een levensgroei heb kunnen maken, dankzij hem. Nee, niet dankzij hem.

Dankzij mezelf, die hem de ruimte gaf om een stukje met mij mee te lopen.

Openheid. Kwetsbaarheid. Intimiteit.

Van zijn kant waardoor hetzelfde bij mij mocht ontstaan.

Ik wil geen relatie in de traditionele zin met hem. Toch kan ik van hem houden. Voor wat hij voor mij betekent heeft op dit stukje van mijn levenspad. “Ik hou van je” zou in dit geval voor mij betekenen: Ik zie je, ik hoor je, ik voel je en ik heb je in mijn hart gesloten en daar houd ik je. Waar je ook bent, wat je ook doet.”

Toch heb ik het niet gezegd.

Ik geloof dat wanneer de verbinding zo sterk is, het eigenlijk niet eens gezegd hoeft te worden. Er is namelijk geen verwachting, geen behoeftigheid. Je weet het. Je hoeft liefde niet te bevestigen. Je hoeft het niet te gebruiken om te manipuleren ( “Ik hou van je dus ga niet bij me weg”)

Misschien is de vraag niet óf je het zegt. Maar komt het vanuit het hart of het ego? Dat zou betekenen dat de “ik ook van jou” ter afsluitende bevestiging ook vanuit het ego zou moeten komen.

Komt het vanuit het ego dan zijn onderstaande voorbeelden zeker herkenbaar. Ik zal niet ontkennen dat ik er een aantal herken en gebruikt heb.

• Behoefte: Een poging om de ander dichtbij te brengen en te houden met de hoop en zelfs de verwachting dat het terug zal worden gezegd. Liefde als een soort ruilmiddel, vanuit tekort.

• Manipulatie: Ik gebruikte deze ook op het moment dat de ander dreigde weg te gaan.

• Gewoonte: Zoals het “gesprek” tussen de geliefden ter afronding en bevestigingscheck.

• Vanuit schuld: Ter compensatie bijvoorbeeld na een ruzie. Een pleister.

Ik zal er vast wel een aantal nog niet genoemd hebben. En hé, het blijft allemaal mensenwerk.

De ware waarde

Het hart weet de weg. En weet dus ook de waarde van de woorden te geven én te ontvangen.

Wanneer de woorden “Ik hou van je” gezien kunnen worden als een verlengstuk voor: Ik zie je, Ik hoor je, Ik voel je, dan krijgen ze een diepte dat voor iedereen zou kunnen gelden waarmee je in een zuivere verbinding bent en dan ook elke vorm van een relatie overstijgt.

Uiteindelijk gaat het binnen deze connectie ook niet over hem, maar over het gevoel dat het mij geeft in de verbinding. Wanneer ik dan “Ik hou van je” zou zeggen is er niets dichter bij mijn hart dan dat. Maar ik zou het niet hoeven zeggen. Want we weten het al.

Moeten we dan maar stoppen met het zeggen van ik hou van je?

Ik denk zelf van niet.

Maar, wat is het toch zonde als de woorden tussen geliefden totaal niets met liefde te maken hebben. En toch kunnen ze hun ware waarde behouden wanneer je ze vanuit je hart laat spreken.

Na een aantal lange relaties die ook zeker met veel verdriet en pijn zijn beëindigd, mag ik wel zeggen dat ik dankbaar ben voor de lessen die ik met mijn ex-en heb mogen leren. Ik zie dan ook de relatiebreuken niet als mislukken. Het is het afronden van een proces in levensgroei.

Liefde is onvoorwaardelijk

Wat als een relatie niet een synoniem is voor liefde maar voor levensles?

Want dat is wat een relatie, zoals we die zijn gaan aannemen en daarmee beleven, is.

Zoals het er nu, in z’n algemeenheid, uitziet is het een connectie tussen twee mensen dat samenkomt en met een pakket aan voorwaarden en verwachtingen een relatie aangaat om de liefde met elkaar te beleven.

Maar liefde is onvoorwaardelijk dus gaat er mijn inziens al iets mis in de interpretatie.

Dat we als mens van nature een verbinding willen met een ander, of anderen, is vanuit een biologisch perspectief waar. Dit staat echter los van waar de ziel naar verlangt. Die wil namelijk een resonerende verbinding.

Twee mensen, één leegte

Twee mensen maken een verbinding met elkaar. En dat is niet voor niets. Vooral wanneer er nog wordt geleefd vanuit de gedachte dat een relatie gelijk staat aan liefde en de ander je liefde komt geven, is het eigenlijk een opvulling van een innerlijke leegte. Een leegte die denkt gevuld te moeten worden met liefde, die de ander verwacht wordt te brengen.

Vaak leeft dit bij beiden, anders kan de verbinding niet eens tot stand komen. Het opvullen van die leegte is de levensles. En dat is wat je samen aangaat. Het heen en weer schuiven van voorwaarden, grenzen stellen, verwachtingen bijstellen, aanpassen en vaak ook pleasen. Alles om die liefde vast te houden.

Wat als het dus nooit bedoeld was om vast te houden? Vooral niet omdat de focus op een verkeerde interpretatie van liefde ligt.

Groeien

Wanneer een van de twee binnen de connectie (on) bewust ontdekt dat een relatie eigenlijk een onderdeel van het proces van levensgroei is zal er iets gaan veranderen. Er vinden interne verschuivingen plaats. Hiermee zal er een verwijdering plaats vinden. In eerste instantie zal het voelbaar zijn bij diegene die aan het groeien is. Daarna zal het praktisch zichtbaar worden binnen de connectie. Want wanneer diegene die zo verwijderd van zichzelf is geraakt, op een punt komt dat hij/zij ook de moed heeft om het te erkennen, dan zal er een moment komen dat er een keuze gemaakt zal worden.

Een keuze voor zichzelf. En dat staat lijnrecht tegenover de het aanpassen, herzien van verwachtingen en voorwaarden en pleasen om de connectie maar vanuit liefde in stand te houden.

Wanneer dit proces in gang wordt gezet is traditionele relatietherapie ook verspilde moeite. Het is simpelweg dat de lessen zijn geleerd. En vooral door diegene die de keuze maakt om de relatie te beëindigen.

“Maar ja het kiezen voor jezelf is dan toch niet leuk voor de ander?”

Klopt. En met die vraag geven we eigenlijk al antwoord op waar het niet meer werkt. Een verbinding maak je niet voor een ander. Dat doe je voor jezelf. Dat die ander beduusd achterblijft, onzeker, gekwetst en intens verdrietig is een signaal dat er nog wat te ontdekken en te leren in een eigen pad van levensgroei.

Trust me, been there. Ik was ooit die gekwetste. Ook al was ik diegene die voelde dat onze wegen moesten scheiden. Ik zal je eens wat verklappen; Ik gebruikte het uit maken om te manipuleren om zo de liefde waar ik zo naarstig naar verlangde van hem te ontvangen. Ik was dus vaak al weg voordat hij het kon doen.

Ik was er echter nog niet klaar voor om in te zien dat ik nog wat lessen te leren had. Vandaar dat ik vrij kort daarna in een nieuwe relatie stapte. “Kijk, zo heb ik de liefde weer” dacht ik.

Een zuivere verbinding

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet voor het beëindigen van relaties. Ik ben voor het maken van de juiste connecties en resonerende verbindingen vanuit een vernieuwd bewustzijn. Vanuit een sterk innerlijk geloof dat wanneer die er is, een relatiebreuk niet als mislukken of falen of welke negatieve zin dan ook gezien en ervaren wordt. Het is namelijk het bewustzijn van tekort. Wanneer de verbindingen zuiver en puur resoneren verdwijnt het hele begrip relatiebreuk. Over een scheiding al niet te spreken. Wellicht bestaan huwelijken al niet meer. Maar dat is een ander systeem om te belichten. Niet voor nu.

Ik ben dus vóór het maken van een connectie vanuit een zuivere verbinding. Dat is iets wat vanuit intuitie en gevoel moet ontstaan en niet vanuit een conditionering over het hebben van een relatie. Het vergt ook inzicht en doorbraak in de bestaande patronen.

Het vanuit een ander perspectief bekijken van een relatiebreuk is hiermee al een begin. Het is geen falen. Het is geen mislukking.

Een relatie is een levensles. De keuze om het te beëindigen is het bewijs dat je het hebt begrepen.

Sidderende hitte. Ik was me toen nog niet bewust van temperaturen. Ik voelde, ervaarde en beleefde.

Ik denk dat ik een jaar of 6 of 7 moet zijn geweest. Ik liep over de straten in een van de wijken van de compound in Yanbu, Saudi Arabie. Ik weet even niet meer of ik alleen was. Waarschijnlijk liepen een van mijn ouders voor of achter. Waar we naar op weg waren weet ik ook niet meer zeker. Ik vermoed naar het zwembad van de recreation hall waar tijdens summer break een summercamp was voor kinderen.

Er was altijd zon. Ik kan nog steeds die warmte voelen op mijn huid, de föhn bries door mijn haar. Ik kan ook de geur nog ruiken van de planten die zorgvuldig werden onderhouden in de woestijnhitte, Ik luisterde naar het vibreren van het geluid dat de krekels maken met hun vleugels en de automatische sprinklers in de tuinen achter de dikke witte muren.

Al zolang ik me kan herinneren kan ik dit beeld met het exacte gevoel bovenhalen. En dan heb ik het niet over de hitte. Ik heb het over het gevoel van “zijn”.

Ik weet nog dat ik stil stond. Ik observeerde de muur. Zag de schaduwen van de bougainville bewegen. Ik was zo stil, ik kon zelfs het sissen horen van de hitte van de zon op het asfalt.

Ik voelde een energie door mijn lichaam stromen. Elke vezel in mijn lijf aanraken. Ik voelde mijn hart gecontroleerd expanderen. Ik voelde, geluk. Dit was liefde.

Het was misschien een paar seconden dat ik daar stond. Want ik moest weer door. Meer dan die paar seconden van bewust zijn was het niet.

Toch is dit een beeld, nee, een anker voor mijn bewustzijn. Voor het leven voordat ik er zo ver mogelijk vandaan moest komen.

Want ik was te dromerig. Vooral voor wat er te wachten stond in de maatschappij. Van welvaart vanuit een angst voor tekort.

Jarenlang dacht ik dat ik een vorm van heimwee had naar het land waar ik het eerste deel van mijn leven opgroeide. Ik weet nu dat ik heimwee had naar dat moment dat ik stil stond en ik daar elke vezel van mijn zijn kon voelen. Het gevoel van heimwee was een verlangen. Naar iets dat ik altijd al in mij had.

Liefde en geluk. Het zat altijd in mezelf.

Dit was niet een klein meisje wat stilstond in een ander land waar zij opgroeide. Dit was een ziel dat bewust was van zijn aanwezigheid op deze aarde.

“Toen was geluk nog heel gewoon.”

Want geluk mocht er toen gewoon zijn.

Liefs

Deze woorden vloeide zomaar uit mijn mijn hart via mijn hoofd op het scherm en ik verzond ze zonder er bij na te denken.

Elke communicatie met hem was inmiddels een zelfassessment geworden. “Zou ik hem ermee pijn doen? Zou hij snappen wat ik bedoel? Komt het niet te desperate over? Ben ik niet te clingy?”

Maar dit keer niet.

Ik voelde de vermoeidheid al een tijdje. En na bijna 3 jaar zou ieder “normaal” mens misschien zeggen; “Zet die man aan de kant joh! Ga verder met je leven.” Ze zouden het niet zeggen, het is me gezegd. Na de eerste week al. Toen er ineens een stilte viel.

“Verder met je leven”, met andere woorden; Ga daten, ontmoet een leuke vent, doe leuke dingen en wordt gelukkig. “Je vind gauw weer een ander.”

Maar verder met mijn leven ging ik ook. Dat is het mooie aan het verhaal. Ondanks het intense verdriet. Het getrek. De radeloosheid. De angst. De pijn. Het negeren. De stiltes. De valse beloftes.

Want dit was mijn allergrootste les. Nu, bijna 3 jaar later, begrijp ik dat het mijn allergrootste groei is geweest. Ik zou dit nooit hebben kunnen doen als we in die relatie waren gestapt die de rest van de omgeving wél zou snappen.

Die jaren deden wat met mij.

Ik leerde vooral heel veel. Over de allerbelangrijkste persoon in mijn leven. Diegene die ik eigenlijk altijd vergat en verwaarloosde.

Mezelf.

Ik leerde dat alleen zijn, al één is en dat het nooit met eenzaamheid te maken heeft. Ik heb me namelijk nog nooit zo eenzaam gevoeld als in een relatie.

Dat een ander nooit verantwoordelijk is voor jouw geluk. Dus die eenzaamheid in mijn relatie had niets te maken met die ander als persoon maar met mezelf en de aanpassingen die ik maakte om de ander dichtbij me te houden.

Dat ik mijn briljante toneelspel vaarwel moest zeggen. Ik kon mezelf namelijk zo aanpassen in de rol van; liefhebbende en zorgzame partner, perfecte moeder die daarmee ook te koop liep met haar imperfecties ( negatieve erkenning is ook erkenning, per slot van rekening), loyale werknemer met een prima salaris, later een succesvolle ondernemer die veel aanpassingen maakte om maar de bucks binnen te halen. En dat waren er zo een paar.

Ik leerde om te ontdekken waar mijn energie werkelijk lekt. Niet in de zin van opkrabbelen uit een burn-out, die kende ik inmiddels wel. Maar in de zin van focus en aandacht terug naar mezelf halen. Grenzen aangeven. Stoppen met please gedrag. En wat al niet meer.

Ik ben er zeker een aantal vergeten. Of gewoon voor nu even niet meer boven te halen.

Dus ja. De jaren hebben zeker wat met me gedaan. Ik accepteer geen broodkruimels meer. Ik laat beloftes langs me heen glijden. Ik geniet alleen; er is niets dat ik niet alleen kan.

Onverschillig? Dat heb ik even gedacht. Maar dat zou iets zijn dat iemand anders van mijn gedrag zou vinden en laat ik daar nu geen energie meer aan geven.

De liefde is niet over. Die was er namelijk altijd al. Juist die liefde heeft onze paden laten kruizen. Die liefde heeft me doen wankelen, mijn ogen uit mijn kop laten janken, mijn ziel via mijn binnenvoering uit mijn lijf gerukt, om mezelf een reset te geven toen alles stilviel.

Diezelfde liefde is wat ik nu ervaar als nooit tevoren.

Persoonlijk blijf ik moeite houden met het concept “tweelingziel.” Ook al weet ik dat het inmiddels een mainstream term is geworden voor deze dynamiek.

Lifechanging is het in elk geval. Of ik hem ooit nog zal zien of niet.

In elke vezel van mijn bestaan.

Liefs

Gisteren (zondag) was ik helemaal alleen in het natuurgebied Solleveld in Den Haag.

Ik genoot van de rust, de ruimte, de schapen, de wind en zelfs de regen.

Enkel aan het begin van het gebied heb ik andere bezoekers gezien.

Ik heb me geen moment onveilig gevoeld. Ik heb enkel genoten. Van de ware stilte die je voelt als er niet aan je getrokken of geduwd wordt.

Ik reed voldaan naar huis en moest nog even wat boodschapjes hebben voor het gerecht wat ik wilde gaan uitproberen.

Even snel naar mijn buurt AH.

Aangekomen bij de zelfscankassa zag ik dat er een man (klant) bij zijn kar stond en er een medewerkster net klaar was met een handeling. Ik weet even niet zeker of het een steekproef was. Haar collega stond er bij en wees de man er op dat hij nog wel even zijn tasje moest scannen. Ik hoorde gemopper uit zijn mond en iets met “als jullie dan maar wel....”, de rest viel wat weg.

Ik scande mijn boodschappen terwijl de AH medewerkers naast mij stonden te kletsen over; tsja, waar kletsen middelbare scholieren met een mooie bijbaan over? Ik schatte ze een jaar of 16, 17.

Ik was bijna klaar met mijn boodschappen toen de “man” een melding kreeg voor een steekproef controle.

“Ga je dit nu menen?!” riep hij.

“Ik zal wel moeten” zei de medewerkster. Ze liet ook haar display zien.

Nou, wat er toen uit die man zijn mond kwam deed me verlammen.

Het ging van GVD naar de ernstigste ziektes. Nu waren het niet alleen de woorden die me deden verlammen, want laat ik heel eerlijk zijn, als ik mijn kleine teen heel hard stoot komt er ook vuil uit.

Maar het was de kracht waarmee hij ze zei, neerkijkend op de medewerkster die netjes haar werk deed en “stil” bleef.

“Wat? heb je commentaar op wat ik zeg?” brulde hij nog. Maar omdat ik naar mijn scherm met de keuze om Airmiles in te zetten bleef kijken, zag ik niet tegen wie hij het had.

Ik bevroor.

En dat terwijl alles in mij van alles wilde zeggen tegen die “man”.

Ik wilde zeggen hoe “stoer” hij was om op zijn leeftijd (50+ zéker) iemand zo af te blaffen en daarmee een macht wilde uitoefenen.

Ik wilde vertellen dat zij slechts haar werk deed en dit zeker niet verdiende.

Ik wilde vragen of hij doorhad dat dit effect kan hebben op deze jonge vrouw. Dat zij hier vast wel overheen komt, maar het altijd bij zich zal dragen. Dat het weggestopt zal worden onder de andere troep die ze in het leven zal verzamelen.

Maar ik werd tegengehouden. Door mijzelf.

Angst. Ik voelde me onveilig. Niet vanwege die “man” maar vanwege mijzelf. Ik was bang dat ik mijzelf niet kon beheersen. Dat mijn woorden onhoorbaar zouden worden door wat een diep weggestopte pijn zou doen met een stem en de woorden die ik dan zou kiezen. Een aantal jaar geleden zou ik voluit en ongenuanceerd mijn stem laten horen aan deze “stoere man”.

Ik voelde dat er vanbinnen iets borrelde wat ik herkende en omdat ik de afgelopen jaren heb leren luisteren naar mijn lichaam voelde ik dat ik mezelf het zwijgen oplegde. En aan alles voelde ik dat ik zo snel mogelijk weg moest.

Ik ronde in stilte mijn betaling af. Haalde diep adem en keek in de ogen van een wat oudere dame waarvan ik kon aflezen dat ze dit gedrag afkeurde.

Ik keek nog even om mij heen om te zien of de collega’s van het meisje doorhadden wat er gebeurde zodat ze niet alleen zou zijn, wat het geval was, en ik ben weggelopen.

Natuurlijk voelde ik me eventjes een soort van laf. Want ik voelde een bepaalde verantwoordelijkheid. Voor dat meisje. Maar toen realiseerde ik me iets belangrijks; Ik had inderdaad een verantwoordelijkheid, maar naar een ander meisje. En dat meisje was ikzelf. Heel ik dit trauma van dat meisje, dan kan ik de volgende keer wel mijn mond open trekken. Niet alleen voor dat meisje, maar ook voor die “man” en daarmee een veel groter bereik hebben.

Want ja, “zoiets werkt zelfs 30 jaar later nog door, Meneer”.

En het stopt hier en nu.

Liefs

Ik hoor het getjirp van de vogels. Ik hoorde net een paar ganzen overvliegen. In de verte hoor ik een brommer voorbij brommen. Af en toe het geblaas van een vrachtwagen die hier vast ergens in de buurt moet zijn. Af en toe hoor ik de deur van de wc rammelen. Het raam staat open en wanneer de wind blaast beweegt het huis een beetje. Ik hoor de pootjes van de kat wanneer hij zich van de ene kant van de kamer naar het raamkozijn beweegt.

Ik hoor het getik van mijn toetsen terwijl ik dit schrijf.

Het is nog ochtend en de zon moet nog helemaal opkomen. Eigenlijk “moet” ik van alles. Maar ik wil enkel zijn.

Ik moet eigenlijk douchen. Ik moet eigenlijk de was doen. Ik moet eigenlijk de keuken helemaal onder handen nemen. Ik moet eigenlijk de zolder eens opruimen. Ik moet eigenlijk die bananendozen met kookboeken wegruimen. Ik moet eigenlijk een kerstboom ( met kluit) kopen. Ik moet eigenlijk mijn aanbod helderder krijgen zodat ik met mijn werk als “lichtwerker” ( of welk label ik het ook niet wil geven) ook geld kan gaan verdienen.

Maar ik voel dat ik getrokken word naar de stilte. Alleen met mijn eigen gedachten. Even niet “Mama! KIJK!”. Even niet “Leonie, wat gaan we met de kerst doen?” Even geen small talk over de buurvrouw en daar weer de nicht van en dat ie een aanbieding zag van een kerstbal. Even geen verhalen over relatie”drama”.

Stilte.

Stilte is voelen. Ik voel dat ik misschien wel wil huilen. Maar een aanleiding heb ik niet echt. Ik voel de liefde wanneer ik denk aan het beeld van de zon die net opkomt en de vogels die over het landschap vliegen. Ik voel ook pijn. Van wat ik ooit dacht dat liefde was. Ik voel weer de liefde wanneer ik besef dat juist het afstand nemen van die gedachte bevrijdend is ook al is het loskomen en onthechten een pijnlijk proces (geweest).

Stilte is zijn. Het is laten komen wat moet komen. Het observeren en ervan leren. Ermee zitten en laten groeien.

Stilte is nodig. Om richting te geven vanuit een luide plek. Waar er van alles “moet”. Waar gecontroleerd wordt en bevestiging gezocht. Waar de behoefte aan veiligheid een drijver is vanuit mijn angsten.

Stilte kan luid zijn. Vooral wanneer je het voor het eerst ( misschien zelfs ongewild) ervaart. Het schreeuwt om van weg te vluchten. Naar waar afleiding is door het geluid. Terug naar waar het comfortabel voelt. Want stilte voelde voor mij ooit ook eng. Een regelrechte confrontatie met mezelf. En toch voelde ik nooit de behoefte om afleiding te zoeken.

Wanneer je door het luide gekrijs van het terug willen naar het comfortabele heen beweegt, merkte ik dat er demping ontstond. Het werd allemaal steeds zachter. En er ontstond een “comfortabel” wat me deed beseffen dat het comfortabel dat ik ooit in gedachte had eigenlijk maar schijn was. Een schijnveilige plek. Een van vele patronen.

Stilte is waar ik alles mag zijn. Waar mijn levensenergie vloeit in creativiteit. Er komen creatieve oplossingen. Er ontstaat een weg. Het ruimt op.

De stilte is een uitnodiging. Daarom trekt het vaak en trekt het harder dan de luidheid van het dagelijkse leven vanuit patronen en overtiugingen. Alles wat het ego in de gedachten plant.

De stilte is de roep van de ziel. En mijn ziel wil gezien, gehoord, gevoeld, ervaren, beschreven, geroepen, beleefd, groeien en versterkt worden.

Het is veel wat de ziel lijkt te eisen. Maar het is haar gelukt. Ik heb het hier omschreven vanuit mijn stille verlangen om steeds meer te schrijven.

Vanuit stilte.

Liefs

Nog altijd krijg ik deze vraag wanneer ik vertel even een paar dagen weg te gaan. Het antwoord is simpel: Omdat ik het te gezellig met mezelf heb.

Ik zou niet weten wat het probleem moet zijn om alleen weg te gaan. Ik heb dit altijd gehad. Ook wanneer ik in een relatie zit of niet.

Wanneer ik op pad ga en een aantal nachten van huis ben dan wil ik daar volledig van genieten. En dat kan het beste als ik dat alleen doe.

Toch wordt ik nog altijd een beetje gek aangekeken:

”Ook niet gezellig!” of “Gaat alles wel goed met je?”

Thuis speel ik eigenlijk altijd een rol; of ik dat nu wil of niet. De buurvrouw, de (ex) partner, de moeder van, de vriendin etc etc. Wanneer ik bewust alleen weg ga hoef ik even geen rol te spelen en kan ik even helemaal mezelf zijn. Ik hoef niet te pleasen of mezelf aan te passen.

Ik kan een plek helemaal in mezelf opnemen en eigenlijk maakt het helemaal niet uit waar ik precies ben. In een stad waar ik verdwaal in de straten en geniet van de lokale mensen, geuren en geluiden. Of in de natuur waar ik de energie helemaal in mezelf kan opnemen en dat volledig in mijn eigen tempo kan doen. In een huisje, b&b of een hotel.

Geen zin om uitgebreid te koken? Lekker neuzen in de supermarkt en rommelen in de keuken met lokale smeersels. En tegenwoordig is een supermarkt bezoek voor mij een andere beleving sinds ik als vegan door het leven ga.

Het voelt bijna als een magische levensstroom wanneer ik even helemaal alleen ben, vooral in een nieuwe omgeving. Een soort vakantie met je allerliefste alleen ben ik die allerliefste zelf.

Grappig eigenlijk, want vroeger zou ik dit egocentrisch of zelfs narcistisch genoemd hebben. Ik wist niet beter of het was wel zo sociaal om met iemand op vakantie te gaan; alleen willen gaan is toch ongezellig? Bovendien was het veiliger en zou je niet zo gek worden aangekeken als je alleen aan een restaurant tafeltje zou zitten. En veel tijd met jezelf doorbrengen is toch egoïstisch?
Dat oordeel was natuurlijk eigenlijk een projectie vanuit mijn eigen binnenwereld zonder dat ik dat zelf doorhad.

Dus toen ik zelf steeds die drang voelde om alleen weg te gaan, botste dat met het beeld dat ik dacht dat de wereld van mij verwachtte. Dit betekende ook dat ik daarom wel eens een vriend/in meenam. Omdat de ander eigenlijk liever niet alleen wilde gaan en ze “zo graag” met mij wilde. Nu weet ik gelukkig beter. Het is namelijk een gezonde behoefte om alleen weg te willen en de reden waarom ik het toch wel eens deed was volledig vanuit please gedrag.

Nu weet ik (gelukkig) beter en heb ik leren luisteren naar mijn eigen gevoel en intenties.

Het is zo fijn om jezelf weer beter te leren kennen. Weer even bij jezelf te komen. Jezelf te bevragen zonder dit hardop te moeten doen.

Hoe voel ik me? Waar heb ik op dit moment behoefte aan? Wat zou ik willen ondekken, leren of loslaten? Emoties er te laten zijn. Huilen wanneer je dat voelt, zonder uit te hoeven leggen waarom.

Er is even geen tijd. Alles is er.

Ik voel mijn eigen energie. En ik doe ermee wat ik zelf wil. Dat voelt veilig.

Inmiddels is de “hermit mode” mijn favoriete state of being geworden. Telefoon op stil. Muziek aan, of totale stilte.

Het klinkt bijna als een soort kluizenaars bestaan. En misschien is dat het ook wel. Ik vind mensen gezellig maar ik denk dat ik te vaak heb geroepen dat ik “zo veel van mensen hou” omdat ik dacht dat het sociaal wenselijk was.

Ben ik dan niet meer in staat om met iemand anders op vakantie te gaan? Jazeker wel. Maar de beleving zal dan anders zijn. Niet perse negatief. En het gaat er ook echt niet om met wie. Of het nu een vriendin is met wie ik dagelijks spreek of mijn allerliefste, het maakt voor mij niet zoveel uit. Het is voor mij altijd even belangrijk om na te gaan vanuit welke intentie ik even weg wil.

Is het om de ander beter te leren kennen a.k.a. quality time? Super leuk.

Heb ik behoefte aan rust en ruimte om met mezelf te gaan? Dan liever alleen.

Eigenlijk is de vraag steeds; What’s in it for me?

Als ik even na ga van de laatste keer dat ik even alleen weg was naar the Feathery Forest had ik vooral de behoefte om intens te genieten van de natuur en in een omgeving te zijn dat past bij mijn liefde en respect voor dieren.

“Maar wil je zoiets niet delen met iemand anders?”

Ja en nee. Natuurlijk wil ik mijn enthousiasme over een plek dat mij betoverde delen. Hier gebruik ik social media dan ook voor. Juist als inspiratie voor een ieder die voelt dat ze het nodig hebben. Maar dat betekent niet perse dat ik er met iemand anders moet zijn. Laat ik het zo zeggen; het is niet minder mooi omdat ik er op dat moment niet met iemand anders ben. Het is ook niet mooier wanneer ik er met iemand anders zou zijn geweest.
Het is gewoon… anders.

Alleen zijn geeft me een andere lens, een ander tempo, een andere diepte.
Ik hoef niets te vergelijken, niets te overleggen, niets te delen op het moment dat ik iets voel. Ik mag het gewoon zelf voelen en er zijn.

Alleen weggaan is geen statement. Het is gewoon een keuze vanuit je eigen zijn.
Ik snap zeker dat het ( vooral in het begin) wat “onveilig” kan voelen. Dat kan je zelf veilig maken door bijvoorbeeld:
• je plannen delen met iemand thuis of bij het verblijf.
• overdag op pad, in de avond lekker reflecteren met een pot thee en de haard.
• je route vooraf bekijken maar je niet laten weerhouden af en toe een andere afslag te nemen wanneer dat goed voelt.
• je intuïtie volgen en wat gewoon niet goed voelt, gewoon niet doen.

Je hoeft niet letterlijk te verdwalen om jezelf te ontmoeten. Het enthousiasme van je nieuwsgierigheid kan al genoeg zijn. We hoeven niet allemaal op een avontuur a la Chris McCandless. ( Overigens is de verfilming van zijn avontuur een van mijn favorieten; Into the Wild. En de soundtrack dankzij Eddie Vedder nog veel meer)
Een zijstraat, een bankje in het bos, een pad dat net iets anders loopt dan je verwacht. Wanneer je kan observeren wat het met je doet is dat al heerlijk!

Het gaat niet om hoe ver je gaat, maar om hoe eerlijk je durft te voelen.

Voor mij is alleen reizen inmiddels een manier geworden om weer bij mezelf uit te komen.
Misschien herken je dat verlangen ook maar houd toch iets je tegen en zou je dat willen onderzoeken.
Als je dat samen wilt onderzoeken dan ben je welkom voor een heart to heart.

Ga je vaker alleen op pad, dan hoor ik graag je ervaringen, tips en bijzondere verhalen.

Liefs

Leonie

Wat als we zouden erkennen dromen onze natuurlijke staat van zijn is?

De bron van creativiteit die ontstaat uit de onvoorwaardelijke liefde die je al bént.

Tijdens mijn laatste gesprek met de school van mijn dochter werd mijn dochter er weer op gewezen dat het niet de bedoeling was om wanneer zij een plekje zoekt om rustig te werken, ze dan gaat zitten dromen.

Al jaren valt me op dat dromen gezien wordt als een “kwaad” waar niet alleen scholen maar ook de maatschappij korte metten mee wil maken. Dromen wordt als zweven gezien en afwijkend aan het “spoor”. En ik vraag me af wie er nu uiteindelijk daadwerkelijk “van het spoor” is geraakt.

Leerkrachten “kunnen er niets mee”. Snap ik wel. Tijdens het dromen ontstaat er een beLEEF wereld waar geen grip op is. Die gaat namelijk voorbij aan alle kaders en de normen die we nu eenmaal hebben gesteld aan de maatschappij.

Nu ik zelf met 46 jaar oud weer de weg terug aan het vinden ben naar het punt waarbij ik nog kon “dromen” en daarbij mijn eigen fantasie en creativiteit kon gebruiken, besef ik me dat de wereld er heel anders uit kan zien wanneer we gaan erkennen dat dromen onze natuurlijke staat van zijn is.

Wanneer we het erkennen en dromen laten zijn, dan:

Mag je creativiteit worden gebruikt om los van normen en kaders te leren en werkelijk te groeien.

Mag je energie vrij stromen, in plaats van dat ze in een doosje wordt gestopt met de laatste hoop om de deksel nog krampachtig dicht te duwen zodat het ook nog eens wordt ge-containert.

Is het ontdekken én toepassen van je innerlijke wijsheid de enige cursus, opleiding of training die je nodig hebt om te zijn wie je bent.

Zou je een pad kunnen kiezen dat écht bij je past, in plaats van een pad dat vooral veiligheid biedt.

Hoef je niet, ergens na je 35ste, opnieuw je weg naar jezelf te zoeken.

Zou LinkedIn niet gevuld zijn met opsommingen van successen en regels over wat wel of niet gedeeld mag worden, maar met inspiratie over elkaars groeiprocessen.

Is liefde niet beperkt tot het hebben van een relatie.

Kan het uit elkaar gaan en het scheiden van wegen zelfs worden “gevierd”, vanuit dankbaarheid voor de lessen die je van, met en over elkaar hebt mogen leren.

Kan je zien dat vanuit liefde loslaten en vanuit vrijheid verbonden de basis is voor ware liefde.

Bén je wat je doet, en dóe je wat je bent, in plaats van de rol te spelen die hoort bij de functie titel van een baan.

Worden kansen niet alleen gezien, maar durven we ze ook aan te grijpen.

Ik zie zoveel voordelen in simpelweg mogen dromen vanaf jonge leeftijd.

Dromen gebeurd niet enkel tijdens het slapen. Dromerigheid overdag is een roep naar jezelf. Je eigen beleefwereld.

Dromen is in werkelijkheid de bron.
Fantasie brengt licht naar wat in de droom zichtbaar wilt worden.
Creativiteit is de uiting naar de buitenwereld.

Call me zweverig. Eigenwijs, chaotisch, onrealistisch.

Heel eerlijk: er is maar één kleine verandering nodig.

Neem meer tijd om te dromen en vooral kinderen te laten dromen. In plaats van “bij de les” te roepen mogen we ook leren luisteren naar wat er op dat moment gedroomd wordt wanneer dit tot uiting wil komen. Het “bij de les houden” is eigenlijk het wegtrekken van het “zijn” dat op dat moment wordt beleefd. Het “bij de les” zijn is slechts een gemaakte staat van zijn.

Ik geloof dat wanneer dit meer geaccepteerd wordt en we met zachtheid kunnen observeren wat er omgaat in de beleefwereld van kinderen dat we dan goed op weg zijn naar een wereld dat meer vanuit zelfliefde kan worden beleefd. En zijn burn-outs a thing of the past.

Luistertip:

Song: Baglaens by Lowly

A song that changed my life.

Zo ook dit prachtige huisje in de bossen. The Feathery Forest. Dit is niet zomaar een getaway. Hier ademt liefde. Voor alles dat leeft.

Wanneer je al een tijdje meegaat op social media, dan weet je dat waar je je interesse naar uit laat gaan, het algoritme wel een handje mee zal helpen om je vervolgens “meer van dit” aan te bieden. Eigenlijk is dit de “vorm geworden” energie dat zichtbaar is geworden zodat het hoofd het ook kan begrijpen.

Afijn, ik werd dus vegan en hoe dat proces verder is verlopen zal ik in een andere post delen. Doordat ik steeds meer accounts ging volgen die paste bij mijn liefde voor dieren deed het algoritme zijn best om me een reel te laten zien van deze bijzondere plek. Ik weet nog dat ik een soort van overspoeld werd toen ik het zag. De dieren, varkens, kalkoenen, kippen, honden en katten die rondlopen in vrijheid. Je opzoeken wanneer zij dat willen. Echt scharrelen, niet zoals de supermarkten laten geloven dat scharrelen is. Dit is wat dieren verdienen.

Ik voelde in heel mijn zijn dat het de bedoeling was om daar te zijn. Dus boekte ik tussen de bezetting door 2 nachten in de herfst. Little did I know dat de winter me alvast een cadeautje zou geven.

Ik zal eerlijk zijn. De avond voordat ik de auto zou instappen en 2,5 uur zou tuffen naar de Vlaamse Ardennen, voelde ik een bijzondere spanning. Ik ga vaker alleen weg en heb ook vaker alleen in huisjes gezeten met alleen een bosrand als buur, maar dit keer voelde ik een hele gekke spanning. Eentje die ik serieus aan moest kijken. Ik dacht aan de auto; zou deze niet opeens mankementen vertonen onderweg? Ik dacht aan mijn financiën en werd overspoeld met angst over hoe ik het allemaal moest gaan bolwerken. Ik zat op dat moment net naar een aflevering van oogappels te kijken toen een van de personages te horen kreeg dat ze baarmoederhalskanker had. Ik dacht aan mijn dochter….Poeh….alles kwam tegelijk.

En toen besefte ik me iets. Ik was niet zover gekomen om mezelf weer te laten overspoelen door angst. Er was een reden dat dit gebeurde. Er stond me namelijk iets bijzonder moois te wachten wanneer ik gewoon 2 nachten in de ardennen zou doorbrengen in dit huisje. Ik voelde het gewoon. Mijn hoofd, en daarmee het ego, moest het nog kunnen begrijpen.

“Vind je het ok als Lolita zich in het huisje bevind?” vroeg Tobias. “Ze heeft namelijk de cabin een soort van toegeëigend.”

Ik keek naar de kleine lapjes poes die zich al door de spleet van de deur had gewurmd.

“Welnee! graag zelfs,” zei ik.

Onderweg met al mijn tassen ( ik had namelijk besloten er gelijk ook wat schrijfwerk te gaan doen) was ik al betoverd geraakt door de ligging van dit unieke huisje. Het was namelijk echt midden in het bos. En toch niet helemaal in solitude. Want het huisje ligt op het terrein van de eigenaren. Midden in de leefwereld van alle diertjes.

Ik voelde zoveel rust. Niet de rust van de stilte. Maar een innerlijke rust. Ik mocht hier zijn. Sterker nog; ik moest hier zijn.

De haard stond al aan. Binnen was het warm. Links, rechts, voor, achter, 360 graden bos. De herfstkleuren. Lolita die haar plekje voor de haard confisqueerde. Ik maakte thee en toen ik op de bak zat hoorde ik geritsel en geknor buiten en zag ik twee varkens een spoor maken met hun snuit in de bladeren. Even keken ze me aan, en scharrelde verder.

Vrij. Zonder beperkingen. Hokjes. Tags.

Wat mij altijd zo intrigeert is hoe een dier zich vaak toch weer overgeeft aan de mens ondanks het trauma dat ze hebben opgelopen, al dan niet mentaal als lichamelijk, veroorzaakt door de behoeftigheid van de mens.

“Ze leven in het nu”, zei Melanie, terwijl ze de witte kip, waarvan ik de naam helaas vergeten ben, vasthield en lief streelde. Dit is de boodschap. Ik wist het al. Haalde het uit boeken van Eckhart Tolle en alle rond dwarrelende quotes op de socials. Maar nu voelde ik het. Recht in mijn hart.

Het is dus niet zomaar een plek om even uit de dagelijkse beslommeringen te komen om met je lief een paar nachtjes romantisch te doen. Het kan wel. Maar besef je goed dat het niet enkel om de cabin met de knusse haard en toffe interieur gaat. Het gaat om overgave voor het openen van je hart.

Ik voel nu bij thuiskomst de emotie. Tranen voor die lieve beestjes. Maar ook het loslaten van wat innerlijke zaken waar ik mezelf ook aan over heb gegeven. En tegelijkertijd het voelen van intens geluk om dit te mogen ervaren.

De Feathery Forest heeft me geraakt. Het is een plek dat mij heeft bewezen dat mijn keuze om onvoorwaardelijk voor het leven van de dieren te kiezen, de juiste is. De passie en de toewijding van Melanie en Tobias. De uiterste zorg die met een empathisch vermogen gebeurd, dat heb ik nog niet eerder zo gezien. De energie van de dieren die ondanks de trauma’s die ze hebben opgelopen; leven.

Nee, het is niet “maar een kip”. Dit zijn intelligente dieren. De enige die, net als kleine kinderen, onvoorwaardelijke liefde zijn. En dat deed me ook beseffen; Je geeft geen onvoorwaardelijke liefde, je bent het al. We zijn het alleen vergeten…

The Feathery Forest is geen gewone getaway.

Het is een spiegel voor vrijheid, rust en onvoorwaardelijke liefde. Iets wat we als mens zijn vergeten.

Wees gewaarschuwd; Je komt als een rijk mens thuis.

Liefs

Het niet weten. En het voelt nog intenser wanneer ik de woorden uitspreek.

Ik. weet. het. niet.

Waar ik naartoe ga?

Wat ik ga doen?

Met wie ik wil zijn?

Hoe ga ik dat doen?

Al die jaren heb ik gedacht dat ik het allemaal moest weten. Wat ik zou worden en hoe ik dat dan ging doen. En als ik het dan dacht te weten dan was er altijd wel een reden om het dan toch niet te doen want ja, angsten voor: het niet met zekerheid weten hoe het afloopt. Maar wat is nu eigenlijk wél zeker?

De veiligheid van het hebben van een baan en inkomsten?

Het hebben van een huwelijk waarbij veiligheid en geborgenheid gegarandeerd is?

In het nastreven van deze “veiligheden” zitten zoveel manieren om jezelf juist de vrijheid, en daarmee je ware veiligheid, te ontnemen.

Ik heb me nooit zo onveilig gevoeld in een “veilige” job met een goed salaris en alle benefits die daarbij hoorde. En dat kwam niet door de organisatie of werkgever.

Ik voelde me onveilig omdat ik me gevangen voelde. Juist door al die “veiligheden". Het voelde voor mij als een manier om mij te kunnen controleren. In een doosje te stoppen met een contract als bezegeling.

Op dit moment heb ik al die veiligheden niet meer, zelfs niet meer in de zzp vorm en daar heb ik bewust voor gekozen. Het vraagt heel veel moed; daar ben ik me van bewust maar het was de enige manier om mezelf te bevrijden van wat ik dacht altijd te moeten weten.

Ik weet nu even niets. Ik heb mezelf losgemaakt van de rollen die ik speelde en het label dat ik mezelf, maar ook de maatschappij me oplegde. Het losmaken van dit alles is eigenlijk jezelf verplaatsen naar een staat van niet weten. En ik heb het vaker gezegd; dat is niet makkelijk maar het levert iets op wat je nooit voor mogelijk hebt kunnen houden.

Het niet weten opent deuren. Nieuwsgierigheid krijgt weer de ruimte. Ik ben daarom ook veel aan het experimenteren met waar en hoe ik mezelf als gids kan inzetten en daarmee ook inkomsten te genereren. En ik doe dit alles geheel vanuit het niet weten. Ik geef mezelf hiermee de ruimte om te leren en te groeien. En dat maakt het ook zo magisch mooi. Hier is geen opleiding voor nodig. Enkel moed en een openheid om te ontdekken. Maar ook acceptatie dat alles wat hierbij hoort; onzekerheid, pijn, verdriet en zelfs rouw wat bij loslaten hoort. Het niet weten is ultieme onthechting van alles wat ik dacht te moeten weten. Want al die jaren weet ik niet beter, of je moet het weten. Het wordt je al op jonge leeftijd geleerd, zo niet opgelegd. Op school moet je het bewijzen en wordt je daarmee ingedeeld in een niveau van kennis en weten. Daarna moet je ook weten wat je ermee wilt gaan doen en wat je ermee moet gaan worden. En weer daarna is het weten van kennis een conditie voor succes en geluk.

Ik vocht tegen het niet weten. Door juist te zorgen dat ik zoveel mogelijk wist. Dit is slechts controle tot het uiterste. En dat is weer een energielek waar je u tegen zegt.

Door de jaren heen hebben een aantal burn outs me al gewaarschuwd. Later werd mijn systeem letterlijk stopgezet en kon ik bijna niet anders dan de “moed te verzamelen” en te kiezen voor mezelf;

Het zijn in het niet weten.

Wat een prachtige plek om te zijn.

In vrijheid.

Liefs

Wanneer je na het lezen voelt dat je zelf in het tussenstuk zit van het veilige weten maar voelt dat je op de springplank staat naar het oncomfortabele niet weten, dan nodig ik je uit voor mijn Heart to Heart. Stuur me gerust een berichtje wanneer je dat voelt.

Welke rollen je jezelf aanmeet is natuurlijk voor iedereen anders. Er zijn natuurlijk de standaard rollen; vriendin, collega, partner, dochter, moeder, werknemer of ondernemer. Maar er zijn ook rollen, de “stille" rollen noem ik ze maar, die je onbewust bent gaan aannemen.

Niet omdat je dat zo graag wil, maar omdat je along the way bent gaan geloven dat je dat nodig hebt om te “overleven".

Dat overleven klinkt misschien heel dramatisch, en dat is het uiteindelijk ook wel een beetje. Want het komt voort uit de gedachte dat je tekort zou schieten als je niet voldoet aan de rol die je denkt te moeten spelen. De pijn en het verdriet wanneer je niet de bevestiging krijgt van buitenaf dat je wél voldoet is dan ook bijna niet te verdragen dramatisch.

Ik had het zelf eigenlijk niet zo goed door. Het zou mijn eer te na zijn als ik zou toegeven dat ik eigenlijk wel gezien wilde worden en op mijn waarde geschat. Ik was toch die zelfstandige vrouw die haar eigen boontjes wel kon doppen? Ik had niets of niemand nodig. Ik zat altijd in een relatie en daarbinnen zorgde ik ook altijd dat ik onafhankelijk was. Althans, zo wilde ik het aan de buitenkant doen lijken. Eigen geld. De “zaken” goed op orde. Genoeg salaris om mooi te kunnen wonen, een fijne auto en mooie vakanties.

Dat er diep van binnen een leegte in mij zat en een angst om verlaten te worden had ik zelf nog te ontdekken en te doorvoelen.

Dat gebeurd niet van de een op andere dag. In mijn geval heeft het een aantal jobhop momenten en relatie breuken gekost om in te zien dat ik wegvluchtte. Niet van een persoon, organisatie of de werkdruk, wat overigens wel altijd mijn verhaal was als ik weer ging solliciteren.

Ik vluchtte van het moeten toegeven dat ik in een leegte leefde. De leegte dat ontstaan is door mijn energie naar buiten te projecteren. Ik was die enthousiaste energie bom die mensen kon verbinden. Een mooie rol die ik samenstelde uit een aantal “stille” rollen. Een soort recept dat ik er van maakte. De verbinding met mezelf was echter ver te zoeken.

Ik ging dan ook steeds harder aan mezelf trekken om die leegte op te vullen door de bevestiging en validatie van buiten te krijgen. De uitte zich in symptomen als koopdrang, weg willen en een beter, mooier huis kopen en zelfs in het buitenland willen wonen. En als dit niet onrustig genoeg was; de eetstoornis die ik al jaren had, maar even in rust was, laaide weer op.

Dat dit ook effect heeft binnen een (liefdes) relatie hoef ik je denk ik niet te vertellen. Maar dat ik hierdoor, vooral jaren later, een andere kijk heb gekregen op relaties is voor een andere Soul Note.

Afijn, het aanmeten van rollen en daarmee een recept voor diepe zelfafwijzing, de leegte. Daar had ik het over.

De laatste jaren zijn voor mij dan ook een ontwakingsproces geweest waarbij ik heb leren herkennen wat de patronen zijn en de rollen die ik daaraan koppelde en hoe ik daar een mooie cocktail van maakte. Allemaal om de leegte van verlangen naar bevestiging en validatie te vullen.

Het mooie is, dat ik ook het enige wat er hoeft te gebeuren. Het herkennen, vervolgens doorvoelen en loslaten en in het ideale geval ook onthechten. Meer is het niet. Daar is geen therapie aan te pas gekomen. Wel gidsing. Want makkelijk is het niet. En vooral in het begin is het verwarrend en eng want je bent in je eigen “veilige” omgeving de enige die die diepte voelt en de behoefte om los te breken van de patronen en de aangenomen rollen.

Het is dan fijn dat er iemand zonder oordeel je gidst naar het volledig doorvoelen van alle lessen die je op de spiraal van je levenspad tegenkomt om vervolgens te kunnen loslaten.

Hieronder een lijstje van rollen, “ingrediënten”, waar ik voorheen een creatieve combinatie van maakte:

Bijvoorbeeld:

• De enthousiaste, energieke verbinder

• De zorgzame, reddende pleaser

• De flexibele aanpasser

Misschien herken je jezelf wel in een aantal:

• De sterke die haar eigen gevoelens wegdrukt

• De pleaser die de harmonie bewaakt

• De zorgzame die altijd klaarstaat

• De verbinder die de kracht in anderen ziet en alles wil verbeteren

• De verstandige die ‘wel weet hoe het hoort’

• De redder die alles wil oplossen

• De doorzetter die zich niet wil laten kennen

• De loyale die blijft, zelfs tegen haar eigen gevoel in

• De zelfstandige die stoer moet blijven

• De verantwoordelijke die altijd de last draagt

• De optimist die licht ziet, zelfs in het donker

• De energieke die geeft zodat anderen kunnen tappen

• De aanpasser die kleiner wordt of groter lijkt dan ze is

Ik ben benieuwd welke combinaties jij maakt.
Deel ze gerust met me; mijn chat staat open.

Liefs

Maar als ik heel eerlijk in mijn hart voel; zou ik het allemaal weer over doen.

Ja, de lessen, de groeipijnen, de verwarring, de Dark Night of the Soul oftewel de egodood. Ik zie mezelf nog staan in de badkamer van mijn tijdelijke huis na de relatiebreuk met de vader van mijn dochter. Ik schreeuwde het uit. Alsof mijn binnenvoering via mijn hart naar buiten werd getrokken. Angst dat waar ik zo vreselijk bang voor was ook werkelijkheid was. Ik was verlaten. Althans, dat zei mijn angst en mijn hoofd maakte daar horror van.

Nu weet ik dat het nodig was. Om te breken. Om de lagen patronen, pijnen en angsten van mijn hele zijn te breken.

“Ik zie iemand die wil uitbreken”, had hij gezegd.

Ik hoorde die kreet wel vaker maar ik wist eigenlijk helemaal niet wat het inhield. Ik dacht dat uitbreken iets was voor mensen die groots wilden worden en meer durfden dan ik. Want door mijn hoofd ging met regelmaat:

“Ik ben toch maar gemiddeld”

“Ik ben niet goed genoeg”

“Ik ben helemaal niet interessant genoeg”

“Wat moet zo’n leuke man nu met mij?”

En die laatste vraag stelde ik hem hardop.

“Dat kan ik je laten zien. Maar daar moet je wel aan toe zijn.” zei hij. “Het heeft alles met zelfvertrouwen te maken".

Echt uitbreken ging helemaal niet over beter of grootser worden. Het ging om dieper gaan. Om te breken met wat je dacht te moeten zijn.

Uitbreken betekende ook het afbrokkelen van alles wat niet meer waar was;
Werk.
Vriendschappen.
Relaties.
Zelfbeelden.
Het bracht me dichter bij wie ik echt ben. In verbinding. Vanuit vrijheid en liefde. De ware liefde die er altijd al was. Dat mag vloeien in de verbinding met de natuur en dieren. Connecties met anderen. Waarbij ik mezelf kan zijn en andersom ook spiegels zijn voor lessen in liefde en groei.

Misschien herken je iets uit mijn verhaal. Het verlangen om uit te breken. Niet om beter of meer te worden maar om eindelijk jezelf te zijn.
Wat wil er in jou uitbreken? En durf je te vertrouwen dat het breken
je niet kapotmaakt, maar je uiteindelijk de rust en de vrijheid geeft waar je zo lang naar verlangd.

Stuur me een berichtje als je wilt sparren.

Liefs

“Zal ik dan toch maar een bericht uitgooien op Linkedin dat ik de komende tijd nog wel ruimte heb voor een tijdelijke opdracht?”

Dit vroeg ik mezelf gisteren toen er weer eens het gevoel bekroop dat het misschien straks allemaal best wel lastig gaat worden als ik niet de zekerheid van een vast goed inkomen heb.

Ik werd weer eens op een tweespoor gezet.

Ik voelde een boost aan creativiteit en energie en ik wilde dat gaan inzetten om een stroom aan “werk” te verzetten om hiermee ook geld te genereren.

De makkelijkste en meest comfortabele weg is natuurlijk om mezelf weer aan te bieden in wat ik altijd al deed. Natuurlijk wel met wat begrenzingen want vanwege mijn eigen veganistisch geloof kan ik niet meer zomaar bij elk voedingsmiddelen producent aan de slag.

De moeilijkste weg is de meest oncomfortabele. De weg van het niet weten. Dat betekent ook dat ik me nog even moet bevinden op die plek van het niet weten. Waarbij ik wel weet dat er ook angsten naar boven zullen komen. Maar waarbij ik ook weet dat overgave, loslaten en vertrouwen op mezelf de sleutels zijn.

Natuurlijk wilde ik voor de eerste optie gaan. Dat geeft zekerheid. Alleen, gaf het me tegelijkertijd een onrustig gevoel. Ik voelde mijn hart alweer sneller kloppen en ik voelde een knoop in mijn maag. Uurtarieven, verwachtingen, maar vooral het weglopen van de belofte de verantwoordelijkheid nu eens en voor altijd voor mijzelf te nemen en niet buiten mezelf weggeven. De belofte aan mijzelf om mijn energie te bewaken en niet meer weg te laten lekken.

Ik werd me bewust dat ik met de eerste optie weer van mezelf zou weglopen en weer in een loop terecht zou komen. Mijn vertrouwen op mezelf was ik even kwijt. En zonder het vertrouwen wordt loslaten en overgeven heel moeilijk.

Wat maakte dan dat ik toch kies om mezelf over te geven en te gaan voor de tweede optie? Eigenlijk niets. Er is geen magisch trucje. Enkel het bewust zijn van wat je lichaam je wilt vertellen. Bewust zijn van de angst. En alles wat daar bij komt zoals verdriet, te laten zijn.

Misschien herken je dit wel; dat punt waarop de oude weg veilig lijkt, maar je lichaam en je innerlijk weten iets anders zeggen.
Het is geen falen om te twijfelen. Het is voelen. En het is kiezen en jezelf overgeven aan het niet weten.
Dat is de moed en de lef die je ziel nodig heeft om te voelen dat je mag vertrouwen op jezelf.

Liefs

Ik denk dat ik wel kan zeggen dat “het” allemaal begon wanneer ik me bewust werd. Van wie is was. Maar gaandeweg ben ik die wetendheid ook kwijtgeraakt. Snap je me nog? Vast wel, want als jij je weg naar deze post hebt gevonden dan weet je al een beetje wie ik ben en herken je wellicht iets in de onderwerpen die ik beschrijf.

Ik begin deze Substack omdat ik veel te delen heb over de reis die ik maak. Een reis zonder vast gesteld doel. Niet naar een betere versie van mezelf maar een herinnering wie ik was toen ik me dat ooit bewust werd.

Ik weet dat ik niet alleen ben op deze reis. Om mij heen zie en hoor ik meer mensen die wakker worden en bewust worden van…ja, wat eigenlijk? Het leven? Ware liefde?

Het ding is, het hoofd wil het allemaal begrijpen. Maar dat lukt gewoonweg niet. Daarom is het vaak ook heel lastig uit te leggen aan je naaste omgeving. En die omgeving ziet ook dat jij, in hun ogen, aan het strugglen bent. Indirect is dit ook zo. Alleen; wanneer je wakker wordt is er geen weg meer terug en hoezeer je ook wilt uitleggen waar je doorheen gaat, het is zweverig abracadabra gedoe voor de mensen om je heen. Dit zorgt voor een bepaald gevoel van alleen zijn. En laat dat nu net de bedoeling zijn…

Anyway, hier deel ik dan ook alle inzichten, lessen en struggles op mijn eigen pad. Om je te laten weten dat je zeker niet alleen bent.

Ik weet dan ook dat dit een reis naar jezelf. Het leert je loslaten van patronen en overtuigingen die je jezelf allemaal eigen hebt gemaakt. Ze zijn van jou om los te laten en te onthechten van de verhalen.

Makkelijk is het niet. Het is continu kiezen voor de minst comfortabele weg. Waar iedereen links gaat, ga jij niet alleen naar rechts maar er overheen, onderdoor, tussen, kruislings etc. Inmiddels weet ik dan ook dat het doodeng was om niet te weten. Maar dat het nu de mooiste plek is om te zijn. In onvoorwaardelijke liefde.

Ik deel een selectie openbaar. Wanneer je geen enkele wilt missen ( en ja er zullen zeker ook recepten worden gedeeld) kun je je abonneren.

Ik bied ook 1 op 1 gesprekken aan; een heart to heart, waarbij we samen snel kunnen sparren over waar je doorheen gaat. Stuur me hiervoor een privé bericht.

Liefs

Subscribe now